Diepvries

Het eerste weekend van februari stond traditiegetrouw het Provinciaal Kampioenschap veldlopen op het programma. Dit jaar werd deze wedstrijd door mijn eigen club, A.C. Lierse georganiseerd. Dat betekende dat ik me zondag naar het Fort van Kessel begaf. Dit is niet meteen mijn favoriete parcours. Bij mijn vorige deelnames ben ik er nooit met een tevreden gevoel vertrokken. Zelfs in mijn topjaren kon ik er geen gensters slaan. Na lang twijfelen tussen de korte en lange cross, besloot ik uiteindelijk toch om voor de lange te opteren. Misschien geen slechte keuze toen ik zag dat de korte cross in de grootste verwarring plaatsvond. Het parcours lag er nog verraderlijker dan de vorige jaren bij. Door de aanhoudende vriestemperaturen waren er stroken met vastgevroren mountainbikesporen en andere oneffen stukken die er beenhard bijlagen. Het was dus ook opletten geblazen om niet gekwetst te geraken.
Mijn voornemen om niet te hevig te starten, kon ik in het begin even handhaven. Maar door de algemene, rustige start kwam ik toch nog als 6de uit de eerste bochtjes. Op het daaropvolgende stuk liet ik meteen enkele snellere atleten voorbij en zocht ik mijn tempo. Toen ook het duo Dennis Vervloet – Tom Van Gestel me passeerde, trachtte ik aan te pikken. Ik voelde meteen dat dit net als in Ekeren iets te snel ging en keek even achter mij. Tot mijn verbazing zag ik niet meteen iemand komen. Ik besloot dan maar om te volgen in plaats van alleen te vallen en zelf tempo te moeten maken. Maar al in de 2de van 6 ronden moest ik hen laten lopen. Ik kon de schade voorlopig wel beperken tot zo’n 10 meter. Op het einde van die 2de ronde kwam er al een eerste atleet uit de achtergrond tot bij mij. Hij snelde voorbij en deed dat even later ook met het duo voor mij. Zo liep ik de ganse 3de ronde in 13de positie op een 15 à 20m van Dennis, die ondertussen zijn kompaan had moeten laten lopen.
In mijn strijd om terug te komen op Dennis liep ik mezelf een beetje voorbij. Halfweg de 4de ronde brak de veer en werd het gat groter en groter. Zo haalde Lierseploegmaat Filip Van Den Broek mij een halve ronde later in. Ik kon mezelf toch nog optrekken aan hem en kon iets meer dan een halve ronde zijn spoor houden. Maar ook Filip liet me nadien achter. Tegen het einde van die voorlaatste ronde ondervond ik dat ik niet alleen last had van de vermoeidheid, maar ook van de koude. Bij mijn weten was het de eerste maal dat ik een wedstrijd liep bij een temperatuur van -5 °C. Blijkbaar begon de combinatie van vermoeidheid en koude zijn tol te eisen. Mijn zicht begon stilaan de vertroebelen en dat terwijl ik nog 1 ronde te gaan had. Ik moest heel wat gas terugnemen en ik moest nog een atleet laten passeren. Met moeite kon ik nog net het truitje van A.C. Herentals onderscheiden. Toen ik op een halve ronde van het einde door de volgende loper gepasseerd werd, zocht ik al mijn moed bij elkaar en trachtte hem te volgen. Wonder bij wonder lukte me dit en zo’n 250m later nam ik opnieuw over en plaatste een lichte versnelling. Hij moest een klein gaatje toestaan en dat was voor mij het sein om nog wat te versnellen. Zo liep ik in die laatste honderden meters opnieuw weg van hem. Dit ondanks het feit dat ik de witte ondergrond nog moeilijk kon onderscheiden van de rest. Alles zag toen gewoon wit!
Na de cross maakte ik 5 moeilijke minuten mee. Ik moest even bekomen van de geleverde inspanningen in deze koude. Na 10 minuten was het ergste voorbij en was er enkel nog de gebruikelijk vermoeidheid na een lange cross. Uiteindelijk finishte ik in dit tegenvallend P.K. op een ontgoochelende 15de plaats op 31 finishers. Toen ik de uitslag achteraf bekeek, viel de schade al bij al nog mee. Ik verloor op andere atleten van mijn niveau zo’n 30 seconden ten opzichte van andere wedstrijden waarin ik wel redelijk tevreden was. Maar uit deze wedstrijd moet ik toch de nodige lessen trekken. Op wedstrijden van 9 à 10 km en verder moet ik gewoon naar mijn lichaam luisteren. Wanneer het te snel gaat, gaat het te snel! Er mag ook iets meer aandacht besteed worden aan de kleding bij deze diepvriestemperaturen. Achteraf bekeken had het dragen van een muts heel wat ellende kunnen voorkomen.

Loopgroeten,
Dries