Hoofdmenu

Hoezo... geen hoog niveau?

18 maart 2017 werd die ene wedstrijd gelopen waar ik de ganse winter had naartoe gewerkt. Oktober en november gingen volledig de mist in, maar nadien stond alles in het teken van het KAVVV kampioenschap veldlopen. Kampioen worden leek een verre droom, daarvoor leek de tegenstand dit jaar te sterk. Een podiumplaats moest wel tot de mogelijkheden behoren en elk trapje hoger zou een absoluut succes zijn. Voor mij was Sven Janssens torenhoog favoriet en ook Kevin Kennis leek de weken voordien zijn beste vorm te benaderen. Het grootste gevaar voor het podium kwam van Jelle Oostvogels, maar ook Michael Corthals en Olivier Peeters waren vooraf niet kansloos voor de medailles.
Zoals ik verwachtte, gooiden Jelle en Sven vanaf de start de knuppel in het hoenderhok. Ik liet even begaan in die hevige aanvangsfase en voor ik het goed en wel besefte, had ook Kevin de sprong naar het kopduo gemaakt. Ik dook als vijfde het bos in met enkele tientallen meters achterstand op de leiders. Ik ging al snel voorbij snelle starter Senne Bes, maar de anderen werden enkel kleiner. Ik vond mezelf best een snelle eerste ronde lopen zonder mezelf op te blazen. Dat gevoel werd versterkt doordat Michael en Olivier niet meer bij mij in de buurt zaten. Na een kwart wedstrijd moest Jelle de rol lossen en zo kreeg ik een perfect mikpunt. Terwijl Kevin vooraan in de aanval trok, kwam ik meter voor meter dichter bij die derde podiumplek. Van een leien dakje ging dit allemaal niet. Na 2 van de 4 af te leggen ronden had ik de kloof nog steeds niet kunnen dichten.
Omdat de tijd stillaan begon te dringen, ging ik een beetje forceren zodat ik halverwege de derde ronde uiteindelijk de aansluiting kon bewerkstelligen. Na enkele honderden meters nam ik de kop van hem over, maar ik moest zelf bekomen van mijn inhaalrace en Jelle lossen zat er nog direct in. Ik durfde niet naar de eindstreep trekken met hem. Dus zocht ik voor mezelf een punt uit waarop ik een serieuze tussenspurt zou plaatsen en die versnelling wou ik dan zo lang mogelijk aanhouden in de hoop dat hij zou kraken. Op zo’n 600m van de eindstreep vertrok ik en al heel snel had ik enkele meters voorsprong. Ik wou het gat zo snel mogelijk uitdiepen tot 15 à 20m zodat ook de mentale veer bij hem zou breken. Op 300 van de finish had ik voldoende voorsprong bij elkaar gelopen en de laatste hectometers moest ik enkel op karakter het tempo zo hoog mogelijk houden.
Sven overrulede Kevin in de laatste honderden meters en werd zo voor het eerst KAVVV-kampioen veldlopen. Een derde plaats was voor mij duidelijk het hoogst haalbare in deze wedstrijd. De eerste 2 stonden een niveau hoger. Sven had met zijn provinciale indoortitel 1500m en zijn prestatie in de cross van St-Niklaas waar hij mij en Kevin echt degradeerde reeds getoond hoe sterk hij deze winter was geworden. Maar ook Kevin zou een week later uitpakken in de marathon van Lier met een 2de plaats op het Vlaams Kampioenschap, een provinciale titel, maar vooral een sterke tijd. Dus ja, geklopt worden door 2 mannen die in 2017 al een provinciale titel hebben behaald is zeker geen schande. Verder heeft Jelle deze winter ook grote stappen voorwaarts gezet. Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet verwacht had dat hij mij het vuur zo aan de schenen zou leggen. Door een sterke wedstrijd te lopen, was het volledig zijn verdienste dat hij tot het einde in strijd was voor de medailles.

Loopgroeten,
Dries

© 2011 SAV vzw.