Hoofdmenu

Osterlauf

Ik heb best al wat wedstrijden in mijn loopcarrière achter de rug, maar ik moet toegeven dat ik nog nooit een wedstrijd in de zuidelijke landshelft heb betwist. Op Paaszaterdag trok ik dan ook voor het eerst een dubbele taalgrens over richting Eupen om een wedstrijd mee te pikken. De bossen en de hellingen rond Eupen en de Weserstuwdam vormden het strijdtoneel voor de Osterlauf. Samen met mijn vriendin en 6 clubgenoten van de STrAFfe lopers verschenen we aan de start van deze organisatie die telkens op heel wat lokale interesse kan rekenen. Zo zouden er op de langste afstand van 15,7km 541 atleten de finishlijn overschrijden. Bij een temperatuur van slechts 7 à 8 graden kreeg ik voor mezelf de ideale weersomstandigheden voor een afstand als deze.
De eerste anderhalve kilometer werd afgewerkt op het asfalt. Het ging toen reeds in stijgende lijn, maar dit zou enkel een voorsmaakje zijn van wat nog komen zou. Ik verbaasde me er in de aanvang over dat ik pas in 50 à 60ste positie liep. Met 2 kilometers van 3’42” had ik wel snel het juiste ritme vast. Nadien begon ik stilaan maar zeker plaatsen goed te maken. Wanneer na kilometerpaal 3 de atleten van de kortere afstand de andere kant opgingen, vond ik meteen de verklaring waarom er zoveel atleten voor mij waren gestart. Nadien bleven we op een onverharde weg in de bossen, bergop en bergaf combineren. Toen we na 5,5km het bos verlieten en aan de afdaling richting stuwdam begonnen was ik opgerukt naar de 18de plaats.
Die dalende strook op asfalt deed deugd om het tempo terug op te voeren. Ik slaagde er in om wat te recupereren en wanneer het nadien terug bergopwaarts ging, kon ik opnieuw een atleet passeren en kwam ik in het spoor van Fitsum Negash. In zijn spoor had ik het hoogste punt van de wedstrijd bereikt en begon ik aan de langste afdaling van de dag. Deze was volledig onverhard en er lagen geregeld losse keitjes, kleine putjes en ook al eens wat wortels. Het deerde mijn kompaan niet, want hij maakte stevig tempo in de afdaling. Op bepaalde momenten vond ik het best gevaarlijk in zijn spoor. Net voor we beneden in de vallei arriveerden, hadden we het verschil van zo’n 50m met een trio voor ons gedicht. Zo kon ik in de vallei een beetje op adem komen in het groepje van 5 waar ik me in bevond. Dat was wel nodig, want na 9,7km begon opnieuw een lange klim. Samen met Fitsum voerde ik zonder echt te forceren de forcing. Eén tegenstander moest passen en toen we na 11km bovenkwamen kon ik ook met de andere drie een klein gaatje slagen.
Meer dan 10m voorsprong kreeg ik niet van mijn concurrenten. Van zodra het terug stevig bergafwaarts ging, kwam Fitsum samen met Manu Ordonez opnieuw aansluiten. Toen waren we al wel al in de laatste 3 kilometers aanbeland. Een eerste van 3 steile hellingen aan het slot van deze race meldde zich al aan. Die eerste viel nog mee, maar de tweede “muur” op één kilometer van het einde kroop al iets meer in de kleren. Ik was blij dat mijn kompanen nadien ook enkele seconden nodig hadden om terug in hun ritme te geraken. 200m later begonnen we al aan de laatste helling. Fitsum spurtte bij ons weg en ook Manu kroop me voorbij. Ik kwam wel in zijn spoor boven en ik draaide ook in die positie de piste op. Er moest nog 300m worden afgelegd op het ovaal van LAC Eupen. Ik ging meteen op en over Manu, die mijn aanval niet beantwoorde. Ik kwam nog een klein beetje terug op Fitsum, maar toen die in de laatste rechte lijn ging spurten was mijn plaats gekend.
Een veertiende plaats was mijn deel. Niet zozeer met die plaats in de rangschikking, maar vooral met mijn wedstrijdopbouw en mijn eindtijd was ik supertevreden. Met 57’41” liep ik volgens de organisatie aan een tempo van 3’40”/km. Eerlijkheidshalve moet ik er wel aan toevoegen dat de meeste van onze GPS-systemen 15,1 km aangaven en op mijn klok kwam ik dan aan 3’49”/km. De waarheid zal zoals vaak ergens in het midden liggen. Gezien het parcours blijft dit voor mijn doen een meer dan goede prestatie. Dit alles helpt natuurlijk enorm bij het appreciëren van een wedstrijd. Echt genieten zat er tijdens de wedstrijd niet in, maar ik was me er wel van bewust dat ik door een enorm mooi decor aan het hollen was. Het etentje later op de avond met de hele groep in hotel Tychon in Eynatten was een geslaagde afsluiter van een mooie dag. Ik reed dan ook naar huis met het voornemen om hier zeker nog een keer opnieuw aan de start te verschijnen.

Loopgroeten,
Dries

© 2011 SAV vzw.