Hoofdmenu

Deurne

Het laatste weekend van mei en het eerste van juni trok ik naar Deurne voor 2 heel verschillende afstanden. Het eerste weekend zou ik me onder een loden zon beperken tot een stevige snelheidsprikkel over 1000m. Amper 6 dagen later stond dan de 2de editie van de Deurne 10 miles op mijn programma. Ook die wedstrijd zou bij zeer warme temperaturen afgewerkt worden. Terwijl de thermometer de week voordien nog fluks boven de 30° uitkwam, zou hij nu net onder die grens blijven. Desalniettemin veel te warm voor mij voor een inspanning van om en bij het uur. Op geen van beide afstanden had ik grote ambities. Ik wou gewoon twee keer mijn best doen en ik zou wel zien waar ik uitkwam.
Op de pistewedstrijd had ik met Yannis afgesproken om het kopwerk onder ons 2 te verdelen. Ik schatte hem op 1000m zeker hoger in dan mezelf, maar de goesting spatte er niet meteen af bij hem. Yannis nam de eerste 300m voor zijn rekening. Ik had weinig last om mijn wagonnetje aan te pikken. Nadien was het aan mij. Een doorkomsttijd van 1’08” na 400m maakte duidelijk dat we een goeie tijd mochten vergeten. Ik deed wel mijn uiterste best om dit tempo aan te houden en zo in de buurt van 2’50” te finishen. Ik moest een beetje terrein prijsgeven op dit schema. De 2de ronde legden we af in 1’10”. Op 200m van de finish nam Yannis opnieuw de leiding van me over. In de bocht kon ik nog relatief gemakkelijk volgen. Toen ik echter bij het opdraaien van de laatste rechte lijn mijn versnelling plaatste, kon Yannis me gemakkelijk opvangen. Zo kwam ik 2 à 3m na Yannis over de finishlijn in een tijd van 2’51”25.
De 10 miles van Deurne is een vrij nieuwe organisatie. Vorig jaar was de kwantiteit en kwaliteit nog vrij beperkt. Nu kwamen er bijna dubbel zoveel atleten aan de start van de langste afstand en doken er 5 in plaats van 1 atleet onder 1 uur en 5 minuten. Het parcours bestond uit 4 ronden van 4 km waarvan telkens 3km onverhard. Daarbovenop lagen er elke ronde zo’n 250m kasseien op ons te wachten. Het onverharde gedeelte liep dan ook nog eens over een single track dat zich tussen de bomen slingerde op een golvend parcours. Er was zelfs een steile helling van zo’n 5m hoog, gevolgd door een even steile afdaling. Daarnaast liep de omloop ook dikwijls over het gras van de bremweide. Dat lag op de meeste stroken vrij vlak, maar er waren ook stukken bij waar het er vrij hobbelig bijlag. Je kon het parcours het best vergelijken met een droge, moddervrije cross.
Van bij de start koos Kevin Kennis voor het hazenpad. Daarachter ontstond een groepje onder leiding van Benjamin Tuffin, met naast hem ook nog Jente Samson en mezelf. Al vrij snel had ik de indruk dat dit net te snel ging voor een wedstrijd over 16km in deze weersomstandigheden en op deze ondergrond. Toch pikte ik mijn wagonnetje aan en toen Benjamin na zowat 2km gas terugnam, nam ik afwisselend met Jente de leiding over. Nog in die aanvangsronde moest Benjamin enkele seconden prijsgeven en zijn achterstand zou enkel groeien in het verdere verloop van de race. Kevin liep dan al 35 seconden voor ons uit. Zonder ongelukken zouden we gaan strijden voor de plaatsen 2 en 3. Een doorkomsttijd van 14’19” was waarschijnlijk veel te snel, maar het zorgde wel voor een mooie buffer met het oog op een eindtijd onder het uur.
De volgende kilometers begon ik me alsmaar meer te realiseren dat Jente net dat tikkeltje beter was dan mij. Hij nam dan ook steeds meer en meer kopwerk voor zijn rekening. Op het einde van de derde ronde moest ik beginnen bijten om in zijn tred te blijven. Ondertussen was het tempo al wel wat gedaald, maar ook de middelste 2 ronden legde ik af in minder dan 15 minuten. Met 44’07” op de klokken was die eindtijd onder de 59 minuten nog steeds haalbaar, maar ik voelde wel dat het energiereservoir stilaan leeg raakte. Het duurde dan ook niet al te lang vooraleer Jente in die slotronde van me wegliep. Op die steile helling, waar Jente het telkens lastig had, kon ik nog even terugkomen. Onmiddellijk na die helling slaagde hij een definitieve kloof en in de laatste 2,5km liep hij nog 14 seconden van me weg. Ik moest me dus tevredenstellen met een derde plaats.
Ik finishte de 10 miles van Deurne in 59’24”. Qua tijd moest ik dus toch nog wat prijsgeven in het slot. Mede door het warme weer en de zware omloop werd het in de laatste ronde schade beperken. Toch was ik best tevreden met mijn podiumplaats en tijd onder het uur. Op de langere afstanden heb ik al meermaals een inzinking gekend en dat kon ik nu ondanks alles toch vermijden. Ik slaagde er zelfs in om nog een vrij deftige tijd neer te zetten. Mijn 2 uitstapjes naar Deurne beschouw ik als geslaagd. De eerste werd een goeie snelheidstraining en de tweede was een goeie conditietest.

Loopgroeten,
Dries

© 2011 SAV vzw.